برای واردکنندگان گلاب، تشخیص کیفیت محصول قبل از خرید، تضمینکننده موفقیت در بازار رقابتی است. خوشبختانه روشهای سادهای برای ارزیابی اصالت و مرغوبیت گلاب وجود دارد که در ادامه مرور میکنیم.
اولین و مهمترین شاخصه، بو و طعم است. گلاب خالص و باکیفیت، بویی نیروبخش، تند و طبیعی دارد که پس از مدتی از بین نمیرود. اگر بوی گلاب مصنوعی یا شبیه عطرهای شیمیایی باشد، نشانه افزودن اسانس است. در طعم نیز گلاب مرغوب، کمی تندی و گسی ملایم دارد و کهنگی یا طعم آب را حس نمیکنید.
آزمایش شیمیایی با روغن: چند قطره گلاب را روی یک قاشق تمیز بریزید و سپس چند قطره روغن خوراکی به آن اضافه کنید. اگر روغن در سطح گلاب به صورت قطرات مجزا باقی ماند و بهراحتی پخش نشد، نشانه چربیزدایی خوب و کیفیت بالای گلاب است. گلاب تقلبی باعث پخش شدن سریع روغن میشود.
تست رنگپذیری: یک تکه پارچه نخی سفید را با گلاب خیس کنید و در معرض نور خورشید قرار دهید. گلاب طبیعی پس از خشک شدن، لکه زرد ملایمی روی پارچه به جا میگذارد. اگر لکه ای باقی نماند یا لکه مصنوعی ایجاد شود، احتمال وجود مواد شیمیایی وجود دارد.
اندازهگیری pH: گلاب طبیعی خاصیت اسیدی ملایمی دارد و pH آن معمولاً بین ۵ تا ۶ است. با استفاده از کاغذ pH یا pH متر میتوانید این موضوع را بررسی کنید. اگر pH نزدیک به ۷ (خنثی) باشد، احتمال تقلب وجود دارد.
آزمایش ماندگاری: گلاب طبیعی را در ظرف شیشهای دربسته و در دمای اتاق نگهداری کنید. گلاب مرغوب حتی پس از یک سال نباید تغییر رنگ، بو یا طعم محسوسی پیدا کند. تغییر سریع بو یا ترشیدگی نشانه کیفیت پایین یا نگهداری نامناسب است.
آزمایش انجماد نیز روشی دقیقتر است. گلاب خالص به دلیل وجود ترکیبات آلی، نقطه انجماد پایینتری دارد و در دمای صفر درجه به سختی یخ میزند؛ در حالی که آب تقطیر شده یا گلابهای رقیق شده زودتر یخ میزنند.
در نهایت، در محیط آزمایشگاه میتوانید اندازهگیری اسانس را انجام دهید. گلاب مرغوب (بهویژه دوآتیشه و سهآتیشه) دارای درصد بالاتری از اسانس محلول است که این عدد، استانداردترین معیار سنجش کیفیت به شمار میرود.
